bijzonder: als je moeder in jouw voetsporen treedt

*Deze foto is genomen met inachtneming van de RIVM-maatregelen.

Pauline (60) en Margriet (37) werken allebei als wijkverpleegkundige bij Vierstroom Zorg Thuis en wonen in Waddinxveen. Deze collega’s hebben een wel heel bijzondere band: Margriet is de dochter van Pauline.

Pauline ‘Tweeëntwintig jaar geleden belandde ik via mijn buurvrouw in de zorg. Voor de geboorte van Margriet werkte ik als chemicus bij het Shell laboratorium, toentertijd een echte mannenwereld. Iets heel anders dan mijn nieuwe baan als huishoudelijke hulp! Mijn dochter wilde al heel jong ‘zuster’ worden, een andere optie was er simpelweg niet. Ik ben heel trots dat ze verpleegkundige is geworden. Het is mooi om te zien hoe gedreven ze is en hoe ze dingen aanpakt.

‘Het is mooi om te zien hoe gedreven Margriet is’

Margriet was mijn scriptiebegeleider toen ik op mijn vijftigste de mbo-opleiding tot verpleegkundige deed. De beste die ik me kon wensen, lekker kritisch. Ze weet beter dan ik haar grenzen te bewaken en voor zichzelf op te komen – ze lijkt meer op haar vader dan op mij. Thuis proberen we het overigens niet over de zorg te hebben, mijn andere vier kinderen worden er soms gek van. In de vakgroep moesten we laatst erg hard lachen toen een collega er na een jaar pas achter kwam dat we moeder en dochter waren. Het was haar niet eerder opgevallen. Onvergetelijk was onze deelname aan programma De Monitor, dat onderzoek deed naar onrecht in de financiering en knelpunten van de Wet Langdurige Zorg. Mijn moeder speelde in dit verhaal de hoofdrol, op de dag voordat ze werd opgenomen in een verpleeghuis. Een fantastisch moment waarop de rollen van dochter, kleindochter, mantelzorger en verpleegkundige in elkaar overvloeiden. Later mochten we nadenken over een oplossing bij het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Ik weet nog goed hoe we samen, best gespannen, het gesprek voorbereidden in de trein. Nu maken we grapjes over ons volgende doel: een biertje met minister Hugo de Jonge.’

Margriet ‘Toen ik veertien was, waarschuwde een oom dat een studie tot arts lang duurt. Daarom koos ik voor verpleegkunde. Dat ik mijn moeder op haar vijftigste mocht helpen als scriptiebegeleider, vind ik een eer. Het is heel leuk en bijzonder als je moeder in je voetsporen treedt! Onze samenwerking brengt ons dichter bij elkaar – al moest ik er wel aan wennen haar Pauline te noemen in plaats van mama. Sinds ik zelf moeder ben, is onze band nóg sterker geworden. We proberen altijd eerlijk en kritisch naar elkaar te zijn en dat lukt, want in de familie zeggen we ook gewoon waar het op staat. Mijn moeder doet veel tegelijk: vrijwilligerswerk, mantelzorg. Altijd is ze positief en geniet ze van de kleinste dingen. Ze kan beter haar grenzen bewaken dan ik, maar in andere opzichten lijken we op elkaar. We denken vaak hetzelfde over ons werk, soms kijken we elkaar bij een overleg aan en weten we wat de ander wil zeggen. We hebben zelfs, onafhankelijk van elkaar, allebei een brief geschreven naar het managementteam om de samenwerking nog beter te maken. Ze vonden het een leuk initiatief, dus zijn we samen met andere collega’s een vakgroep begonnen: mijn moeder als voorzitter en ik als secretaris. Toen ik door omstandigheden moest stoppen als lid van de vakgroep, was mijn moeder emotioneel: ‘Nu ben ik gewoon even moeder, hoor!’ En dat moet ook kunnen. Je kunt niet altijd collega’s zijn.’